در هفته گذشته، اگر به برنامه «مچ آو د دی» یا هر مسابقه‌ای از لیگ برتر که شامل برایتون نبود، نگاهی انداخته باشید، متوجه خواهید شد که این مسابقات به یک میدان جنگ تبدیل شده‌اند. به عنوان مثال، در بازی اورتون و چلسی، تنش‌ها بالا گرفت و درگیری‌هایی میان بازیکنان رخ داد. در این بازی، هفت کارت زرد به بازیکنان داده شد.
در نیمه دوم بازی برنتفورد و لیورپول، در 20 دقیقه، شش کارت به بازیکنان داده شد و در نهایت دو کارت قرمز نیز صادر شد. به طور کلی، در این هفته 46 کارت صادر شد که چهار مورد آن‌ها قرمز بود. اما این کارت‌ها تنها نشانه‌ای از شدت فیزیکی لیگ نیستند. هر چالش، تکل یا دوئل انرژی بازیکنان و حرکات را کاهش می‌دهد.
جالب است که هیچ تیمی (به جز برایتون) در حال شکست دادن حریفان به طور مداوم نیست و تیم‌های بزرگ‌تر که مالکیت بیشتری از توپ دارند، مجبورند برای هر پیروزی به شدت بجنگند. ما به دنبال تماشای بازیکنان خاص هستیم، اما آن‌ها در طول بازی تحت فشار هستند.
ظهور تیم‌های جنگنده در لیگ برتر
نگاهی به بالای جدول بیندازید و داستان جالبی در حال شکل‌گیری است. به جای تیم‌هایی مانند نیوکاسل یا آستون ویلا، تیم‌هایی مانند برنتفورد، لیدز یونایتد، اورتون و هال سیتی در نزدیکی یک جایگاه احتمالی لیگ قهرمانان قرار دارند. این تیم‌ها به نظر می‌رسد که باید در نیمه پایینی جدول باشند، اما بازیکنان فیزیکی آن‌ها باعث می‌شود که بازی‌ها به شدت دشوار شود و به حریفان اجازه می‌دهند که مالکیت بیشتری از توپ داشته باشند.
اگر با تیم‌هایی بازی کنید که زمان زیادی را برای ضربات کرنر، ضربات آزاد و پرتاب اوت صرف می‌کنند، بازی به راحتی پیش نخواهد رفت و تیم‌های به اصطلاح «بهتر» به سختی می‌توانند حرکات پاس را برای ایجاد شتاب و پیشرفت انجام دهند. بازی به سادگی به یک زحمت ناخواسته تبدیل می‌شود.
آرسنال، قهرمان شایسته
در برخی از نقاط فصل گذشته، چشم‌انداز تاکتیکی از تمایل مربیان به تقلید از پپ گواردیولا به سمت پذیرش فیزیک، سرعت و قدرت تغییر کرد. این تغییر تصادفی نیست که آرسنال تحت هدایت میکل آرتتا عنوان قهرمانی را به دست آورد، زیرا او تیمش را به موجودات فیزیکی و غول‌های دفاعی تبدیل کرد.
این فصل، آرسنال با تیم‌هایی مانند ناتینگهام فارست، لیدز یونایتد و ساندرلند بازی کرده است که همگی در دسته «جنگنده‌ها» قرار دارند. آرسنال با اعتماد به نفس قهرمانان، می‌تواند راهی برای پیروزی در اکثر مسابقات پیدا کند. اگر با آرسنال بجنگید، آن‌ها به شما نشان می‌دهند که چگونه و چرا به اینجا رسیده‌اند و اهمیتی نمی‌دهند که آیا تماشای آن‌ها خسته‌کننده است یا نه.
آرسنال به خوبی می‌تواند از عمق بازیکنان خود استفاده کند و در لحظه مناسب تعویض‌هایی انجام دهد، اما سخت‌گیری و قدرت آن‌ها، کارت اصلی آن‌هاست. آرتتا تیمش را به تیمی تبدیل کرده که هرگز تحت فشار قرار نمی‌گیرد و به پادشاهان ضربات ایستگاهی تبدیل شده‌اند. آیا این زیباست؟ نه، اما تماشای تیم‌هایی مانند برنتفورد که لیورپول را به سطح خود می‌کشند و یکی از بهترین وینگرهای اروپا را در یک استادیوم دشوار به چالش می‌کشند، جذاب است.
مشکل این است که ارزش سرگرمی این محصول در حال کاهش است، حتی اگر رقابت در حال افزایش باشد. ستاره‌هایی مانند صلاح، دی بروین، الکساندر-آرنولد و کین رفته‌اند و تنها بازیکنانی مانند بروبی، ایگور تیاهگو و اووانیلسون باقی مانده‌اند. البته استثناهایی نیز وجود دارد (برایتون)، اما بدون شک، جنگجویان هستند که در زیر سطح نخبگان پیروز می‌شوند و در مورد آرسنال، در میان آن‌ها قرار دارند.
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.