فشار بر کاریک افزایش می‌یابد؛ نشانه‌هایی از اخراج او در منچستریونایتد

استفاده نامتعارف از نوسر مزراوی باعث اخراج اریک تن هاگ از منچستریونایتد تقریباً دو سال پیش شد، اما قرار دادن او در پست مدافع مرکزی در برابر لیدز، انتخاب مایکل کاریک نیست.

گاری نویل، پس از ۲۰ دقیقه ابتدایی در ورزشگاه الند رود که نوید یک بازی سخت را می‌داد، گفت: «آنها در حال رقابت هستند» و این بازی به یک نبرد واقعی تبدیل شد که در آن، تیم مهمان از نظر امتیاز پیش بود.

اندری سانتوس و کارلوس بالبا به عنوان دو هافبک در یک سیستم منعطف، انرژی و قدرت لازم را به تیم اضافه کردند که همه، از جمله دنیل فارکه، سرمربی لیدز را شگفت‌زده کرد.

در برخی مواقع، یوری تیلمانس و برونو فرناندز به عنوان دو مهاجم کاذب در حال حرکت بودند، در حالی که آماد دیالو و برایان امبومو عرض زمین را پوشش می‌دادند. اما امبومو همچنین اجازه داشت تا به داخل بیاید و از وسط بازی کند و در یکی از این موارد، با یک ضربه سر طلایی که از دست داد، در دقیقه ۳۵ گل اول منچستریونایتد را به ثمر رساند.

نویل قبل از بازی برای پیش‌بینی پیروزی منچستریونایتد مورد تمسخر جیمی کاراگر قرار گرفت، در حالی که بیشتر افراد انتظار داشتند لیدز برای اولین بار از زمان پخش خلاصه‌های لیگ برتر توسط ITV، رقیب خود را شکست دهد.

کاراگر ادعا کرد که برونو فرناندز از اینکه مجبور است در پست عریض بازی کند، ناراحت خواهد شد و نویل نیز به این نکته اشاره کرد که اظهارات تیلمانس در میانه هفته و جلسه جدی بعدی می‌تواند به عنوان کاتالیزوری برای تیم سابقش عمل کند. هر چه که علت باشد، عملکرد فوق‌العاده‌ای از سوی تیم کاریک در نیمه اول بود که اگر این بازی را آرسنال، برایتون یا منچسترسیتی انجام می‌دادند، به عنوان یک نمایش کلاسیک شناخته می‌شد.

کاراگر در نیمه اول از سیستم منچستریونایتد به عنوان «عجیب، به معنای سخت برای شناسایی» یاد کرد، اما از تقدیر از کاریک برای به دست آوردن بهترین عملکرد از بالبا، سانتوس، فرناندز، امبومو و تیلمانس در یک سیستم نوآورانه، کوتاهی کرد. این سیستم در پایان نیمه اول به ۵-۲-۳ تبدیل شد که آماد در پست وینگر راست و تیلمانس و امبومو در دو طرف فرناندز قرار داشتند.

تیلمانس، یکی از قربانیان اصلی این فصل، در موقعیتی که مسئولیت دفاعی کمتری داشت، به خوبی عمل کرد و توانست ارسال‌های دقیقی به محوطه جریمه داشته باشد.

اما اینجا منچستریونایتد است و وقتی که آنها خودشان با روایت همخوانی ندارند، خدایان فوتبال باید وارد عمل شوند تا داستان منفی را پیش ببرند.

برخی از شروع مارتینز پس از انتقاداتش در میانه هفته شگفت‌زده شدند، اما کمبود گزینه‌های دفاعی موجود برای کاریک زمانی مشخص شد که نوسر مزراوی در نیمه دوم به عنوان جایگزین مارتینز وارد زمین شد. این در حالی بود که لوک شاو و پاتریک دورگو مصدوم بودند و ماتیاس دی لیخت در ترکیب بود اما به وضوح آماده نبود و آیدن هیوون به دلیل بیماری غایب بود. برخلاف انتخاب تن هاگ که باعث اخراجش شد، کاریک واقعاً گزینه‌ای جز استفاده از این بازیکن مراکشی نداشت.

مزراوی تنها پنج دقیقه پس از ورودش، با یک کرنر نرم و بی‌دفاع، گل دوم را به دامان تیمش انداخت و از آن ضربه ایستگاهی، دومین گل را به دامان دامینیک کلاورت-لوین داد.

مانند تن هاگ که تنها چهار روز پس از بازی با مزراوی در پست شماره ۱۰ در برابر فنرباغچه از کار برکنار شد، کاریک نیز در مورد جایگاه او انتخاب داشت. اما هر گونه پیشنهادی مبنی بر اینکه تصمیم به قرار دادن او در پست مدافع مرکزی به جای پست طبیعی‌اش در سمت راست، می‌تواند نشانه‌ای از اخراج باشد، دو پاسخ قانع‌کننده را نادیده می‌گیرد.

اول اینکه یورو واقعاً در پست مدافع راست بازی نمی‌کرد، بلکه در پست مدافع مرکزی راست قرار داشت، به این معنی که تصمیم بر سر اینکه مزراوی در کدام سمت وارد زمین شود، مطرح بود. همچنین، یورو در نیمه اول عملکرد فوق‌العاده‌ای داشت و سرش به ارسال‌های جیدن بوگل از سمت راست جذب شده بود. تغییر پست او پس از یکی از بهترین نمایش‌هایش در منچستریونایتد می‌توانست به همان اندازه انتقاد برانگیز باشد.

اما خشم منچستریونایتد باید به سمت کسی هدایت شود و اینکه مزراوی باعث باخت این بازی شد، پس از جایگزینی مارتینز، که احتمالاً خود او نیز در صورت انجام وظیفه درست در تابستان نمی‌بایست بازی می‌کرد، به طرز عجیبی به یک طوفان فنی نزدیک است. این موضوع به خوبی توضیح می‌دهد که چرا چهره جاستین ویلکاکس پس از بازی اینگونه بود، در حالی که تقریباً همه بازیکنان دیگر منچستریونایتد و به‌ویژه مایکل کاریک به خوبی وظایف خود را انجام دادند. اگر کسی باید قربانی شود، ویلکاکس در حال حاضر به عنوان محتمل‌ترین گزینه به نظر می‌رسد.