جدول لیگ برتر پس از هفت بازی حقیقت را نشان می‌دهد، اما می‌تواند واقعیت را نیز پنهان کند. اگر به پایین جدول نگاه کنید، با رکوردهای تقریباً مشابه نیوکاسل و آستون ویلا مواجه می‌شوید که تنها با تفاضل گل از یکدیگر جدا شده‌اند. اما این دو تیم برابر نیستند. روند نزولی یکی با مسیر صعودی دیگری در هم تنیده شده و توهم برابری را ایجاد کرده که بعید است پس از این دیدار ادامه یابد.
این دو تیم نمونه‌ای جذاب از اهمیت حرکت و پیشرفت هستند؛ به طوری که آستون ویلا موفق به ایجاد حرکت مثبت شده و نیوکاسل هیچ حرکتی نداشته است. ویلا به طور قابل توجهی توانسته است فصل را با شروعی ضعیف آغاز کند و سپس به سرعت به خود بیاید. روش‌های اونای امری زمان می‌برد تا جا بیفتد، اما این زمان چندان طولانی نیست.
شروع بدون پیروزی در پنج بازی فصل گذشته، پایه‌های پارادوکسیکالی برای کسب مقام چهارم و کسب افتخار در لیگ اروپا فراهم کرد؛ پس از باخت در سه بازی و تساوی در یکی از چهار بازی ابتدایی این فصل، ویلا دو پیروزی و یک تساوی به دست آورده و در لیگ قهرمانان نیز رکورد کاملی دارد.
در مقابل، نیوکاسل سه بازی بدون باخت را برای آغاز دوران متیاس یایسل تجربه کرد، اما اکنون از چهار بازی بعدی سه بازی را باخته است. این شکست به‌ویژه نشان‌دهنده مشکلات نیوکاسل 2.0 بود و شاید حسرت‌هایی از نیوکاسل 1.0 را نیز به همراه داشت.
گل تنها بازی را یوهان مانزامبی به ثمر رساند. این داستان به‌گونه‌ای رقم خورده بود که او باید گل را بزند. بازیکنی که نیوکاسل در تابستان به شدت به دنبال او بود، در نهایت به استادیوم سنت جیمز پارک آمد و با افتخار در کنار باشگاهی ایستاد که او را رد کرده بود و وانمود کرد که هرگز متوجه علاقه نیوکاسل نبوده است.
این ستاره جام جهانی با نوعی دفاع وحشتناک که به یک مهاجم 6 فوتی آزادی کامل در فضای بین نقطه پنالتی و محوطه شش یاردی می‌دهد، اجازه یافت تا در خانه احساس راحتی کند. اما همچنان نیاز به حرکات و اجرای سطح لیگ قهرمانان داشت تا با یک ضربه سر محکم از پاس دقیق ژائو گومس، تفاوت بین دو تیم را نشان دهد.
با توجه به درخشش ویکتور مونو در لیورپول در روز بازی، این یک نگاه دردناک به آنچه نیوکاسل می‌توانست داشته باشد، بود. در یکی از مقالات طولانی آتلتیک که سعی در توضیح آخرین تلاش‌های جذب بازیکن در تاینساید داشت، آمده بود که ادی هاو به دلیل از دست دادن دو هدف کلیدی خود، یعنی مانزامبی و ویکتور مونو، به شدت آسیب‌دیده بود.
خروج هاو از نیوکاسل کمتر از دو هفته پس از پیوستن مانزامبی به ویلا اعلام شد و ناکامی‌های یک پنجره نقل و انتقالات دیگر شروع به نمایان شدن کرد. اما حتی خود این مربی نیز در یک دوراهی دیگر بین این دو تیم قرار دارد. در یک زمان دیگر، نیوکاسل به درستی به امری نزدیک می‌شد و هاو هرگز به این شغل نمی‌رسید.
این وضعیت برای نیوکاسل تا حدی خوب پیش رفت، حداقل تا دو فصل اخیر. اما توانایی کاهش از برنامه A به برنامه B به شدت مورد بررسی قرار گرفت. بازیکنی که نیوکاسل از دست داد، بازی را تعیین کرد، در حالی که بازیکنانی که مجبور به پذیرش آنها شدند – متیاس فرناندز-پاردو و جو ویلک، که مانزامبی به عنوان «جایگزین ایده‌آل» برای آنها شناسایی شده بود – به شدت ناکارآمد بودند.
عدم وجود برنامه جایگزین به شدت در دقیقه 90 و زمانی که دن برن توسط یایسل به جلو فرستاده شد، نمایان شد. استادیوم سنت جیمز پارک چند دقیقه بعد از سوت پایان با صدای خفیفی از نارضایتی مواجه شد. اگرچه این دو تیم به طور مکرر در کنار هم قرار می‌گیرند، اما در حالی که نیوکاسل و ویلا در جدول هم‌سطح هستند، به هیچ وجه برابر نیستند.
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.