در دیدار بین چلسی و منچستریونایتد، دو تیم در نیمه اول بدون هیچ تاکتیکی به حمله‌های بی‌محابا پرداختند و این موضوع باعث شد که تماشاگران و کارشناسان به شدت تحت تأثیر قرار بگیرند. سوالی که در این میان مطرح شد این بود که چگونه هنوز بازی 0-0 است؟ تنها ترکیبی از بی‌دقتی و شانس مانع از گلزنی در این نیمه شد.
این بازی به نوعی یادآور نبردهای جنگ جهانی اول بود، جایی که هر تیم نوبت به حمله داشت. در حالی که چلسی و یونایتد به دنبال گذشته‌ای درخشان بودند، واقعیت این است که شرایط برای بازگشت به آن دوران – تسلط مالی بی‌چالش و مربیان بزرگ – دیگر وجود ندارد.
در این دیدار، برونو فرناندس به ترکیب یونایتد بازگشت و یوری تیلمانس به دلیل شروع ضعیف فصل از ترکیب خارج شد. فرناندس در نیمه اول یک فرصت خوب را از دست داد و به نظر می‌رسید که هم‌تیمی‌هایش به او به عنوان یک صدای مزاحم نگاه می‌کنند.
چلسی با بازیکنانی جوان و با میانگین سنی زیر 24 سال به میدان آمد. Estevao نیز برای اولین بار در این فصل به میدان رفت و در نیمه اول در تلاش بود تا بازی را تحت کنترل درآورد. اما بی‌تجربگی برخی از بازیکنان چلسی باعث شد که فضای زیادی برای ضدحملات یونایتد فراهم شود.
در نیمه دوم، منچستریونایتد پس از اینکه مورگان راجرز با یک گل فوق‌العاده از راه مستقیم به گل رسید، دچار افت شد. لیساندرو مارتینز پس از دریافت کارت زرد، در یک صحنه مشکوک به خطا در محوطه جریمه مرتکب خطا شد و داور به راحتی به نقطه پنالتی اشاره کرد.
کول پالمر که قبل از این پنالتی هیچ کار خاصی نکرده بود، با پنالتی ضعیف خود موفق به گلزنی شد. در نهایت، این بازی با شکست منچستریونایتد به پایان رسید و به نظر می‌رسد که آینده مایکل کاریک به عنوان سرمربی این تیم در خطر است.
با توجه به تلاش‌های انجام شده در نیمه اول، به نظر می‌رسد که یونایتد به زودی کاریک را برکنار کند و به دنبال مربی جدیدی باشد. چلسی نیز با توجه به پتانسیل‌های موجود، می‌تواند در آینده‌ای نزدیک به یکی از رقبای جدی تبدیل شود.
دیدگاه کاربران
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.